Bir bayram daha geçti gitti. Ömrümüzden çalarak. Şimdi dokuz günlük tatilin ardından ben çocuklarımı çok özlüyorum. Tabi küçük olduğu için ve bana olan ilgisi bu aralar çok artığı için bebeğimi ayrı bir özlüyorum. Kapıdan giriyorum elleri kolları bir kuş gibi çırpınmaya başlıyor. Gerçi iki gündür bebeğim konusunda biraz daha hassasım çünkü gölcükten gelen haber beni çok etkiledi. Hem bir öğretmen , hem bir anne benimle yaşıt bebeğini tatil boyunca evde bırakmış ve Adana'ya gitmiş. Tabi doğal olarak bebek açlık ve susuzluktan ölmüş. Bizim bebek beş aylık o bebek iki aylıkmış. Şimdi empati yapıyorum da kafayı yiyecek gibi oluyorum. Benim oğlum gecede üç dört defa kalkıyor acıktığı için ve annesi onu emziriyor. O bebek önce acıktı sonra ağlamaya başladı baktı gelen giden yok garibim bir kere daha uyudu. Uyandı ağlayarak yine gelen giden yok, sesini duyan da olmadı. Bayram en çokta çocuklara yaraşırken ve kurban bayramı yardımlaşma duygusunu artırıp herkes et yerken bu bayramın kurbanı daha iki aylık bir bebek olacaktı. Sonra susuzluk boy gösterdi düşünün yetişkin bir insan bile dayanamazken susuz kalmaya kimbilir vücudunda ne sıkıntılar yaşadı. Önce iç organları tek tek iflas etti ve sonra minicik kalbi daha fazla dayanamadı bu eziyete ve durmayı tercih etti. ama o bir bebek ve o bir melekti. Eminim Rabbim Yusuf kesilmesin diye gönderdiği kurban gibi onada Cebraili ve Azraili beraber gönderdi. Yakmayın canını onu ben yarattım annesi istemezse ben isterim dedi. Onu cennetimde en güzel yere yerleştireceğim ve bunun hesabını annesinden soracağım dedi.
Ama ben onun öyle çaresiz ölümüne ve en güvenmesi gereken annesi tarafından terk edilişine bundan komşuları da dahil , tüm insanların kayıtsız kalmasına çok kızıyorum. Tabi insan hem baba , hem bebek sahibi olunca daha bir etkileniyor. Şimdi bir çok dertler, sıkıntılar ve hayata dailr ne varsa can sıkan bir o kadar anlamsızlaşıyor. Ehemmiyetini kaybediyor. Ben hep aynı duayı ediyorum. allahım önce çocuklarıma sonra sevdiklerime sağlık ve sıhhat ver. Birde bizi senden başkasına muhtaç etme. Sen herşeyin doğrusunu bilen adalet sahibisin.
Allah kimseye evlat acısı yaşatmasın. Allah kimseyi darda koymasın. Allah kimseyi çaresiz bırakmasın. Ama her ne olursa olsun çocuklarınıza zarar vermeyin. onların geleceği konusunda fikir sahibi değilsiniz Belkide kimseye nasip olmayacak bir hayata sahip olacaklar. Sizin derleriniz ve sıkıntılarınız bana birşey olursa çocuklarım yanlız kalırsa onların hali ne olur kaygılarınız onlara zarar verme hakkını hiç birinize vermez. Kaldı ki çocuklarımız Allahın bize nasip ettiği en büyük emanetidir. Emanete emanet gibi davranmak ve sahibine teslim etmek gerekir. Birde onlar herşeye vesile olabilirler kötü gidişatı tersine çevirebilirler eğer siz gereken ehemmiyeti gösterirseniz. Her çocuk rızkını yanında getirir.
Hayırlı , güzel ve çocuklarınızla bir ömür geçirmeniz dileğiyle...
